Hans van den Berg

Avonturenpark Hellendoorn is groot geworden als familiepark. De heer Hans van den Berg heeft jaren lang samen met zijn broers het park gerund. Hij nam de tijd om te vertellen over zijn leven bij het Avonturenpark.

Laten we bij het begin beginnen; Wie is de heer van den Berg en wat heeft hij met het Avonturenpark te maken?
Ik ben geboren in het Avonturenpark, zij het dat het nog geen Avonturenpark was. Het was toen een restaurant met een speeltuin. Toen ik in Tilburg ging studeren, heeft mijn vader de horeca verkocht en alleen de speel- en sprookjestuin overgehouden. Maar die formule liep niet: Twee eigenaren voor eigenlijk één stuk amusement met horeca erbij. Dat werd een hele hoop trammelant. Door die toestanden werd mijn vader ziek. Ik ben toen vervroegd uit dienst gekomen om de zaak te leiden – ik was de oudste zoon. De broers die er later bij zijn gekomen waren 7 en 9 jaar jonger.

Hoe was het om op te groeien in die tijd van het sprookjespark?
Ach, het was een hele normale jeugd. Je besefte niet dat je ouders een specifiek bedrijf hadden. Zo specifiek was het ook niet. Ik heb het vooral aan mijn kinderen gezien; die vonden het leuk als er geen klanten waren. Als er familie of kennissen kwamen en die zeiden van “Goh, gaan we gezellig het park in. Gaan jullie mee?” Dan moesten ze met tegenzin ja zeggen, want ze konden ook geen nee zeggen. Maar zij hadden er geen behoefte aan om in de rij te gaan staan. Het was dus een beetje een haat/liefde verhouding.

U bent vanaf redelijk jonge leeftijd al professioneel betrokken bij het park?
Ja. Ik heb als 10-jarige al friet staan bakken. Dat was nog voordat mijn vader de horeca weg deed. We hadden een groot gezin en het motto was “alles wat handen heeft kan helpen”.

U hebt dus ook redelijk wat verschillende taken gehad?
Van toilet schoonmaken tot ceremoniemeester.

Is er in de loop der tijd veel veranderd in de manier waarop een pretpark “werkt”?
Ik ben ongeveer parallel met de introductie van de pretpark-business meegegroeid. Zoals mijn vader het had was het heel prematuur. Vroeger ging je gewoon even naar een speeltuin, dat was je dagje uit van het jaar. Langzamerhand kwamen daar dus meer mechanische attracties bij. Het is zelfs zo dat toen wij het restaurant terugkochten, een hele grote transactie in 1977, Slagharen net de all-in prijs had ingevoerd. Het werd daar toen enorm druk, het was een gigantische succesformule. Maar mensen vonden dat toch, heel voorzichtig gezegd, iets teveel een kermis. De Efteling nam toen het leiderschap in Nederland over, maar die hadden te weinig attracties voor het aantal mensen dat ze ontvingen. Daar stonden heel erg lange wachtrijen. Wij hebben geprobeerd daar tussenin te gaan zitten. Een hogere thematische graad, hoewel we ons niet konden veroorloven om zulke grote, dure attracties te bouwen als De Efteling. Maar we zorgden wel dat we heel veel attracties hadden in verhouding met het aantal mensen dat we ontvingen, zodat mensen ieder uur heel veel konden doen.

Geografisch gezien ligt Hellendoorn natuurlijk behoorlijk dicht bij Slagharen. Was er altijd veel te merken van concurrentie?
Ja, absoluut. Toen Slagharen in opkomst was, zogen ze alle schoolreisjes bij ons weg. Maar toen het iets teveel een kermis werd en wij wat meer begonnen te bieden, kregen we die stroom weer terug. Het waren golfbewegingen. In die tijd begonnen dierenparken thematisch ook steeds meer te doen. Geen aapje meer in een kooi maar een hele andere presentatie, waardoor ze ook een heel andere rol kregen in de recreatie.

Hebben parken als Walibi of Disneyland veel invloed gehad op het succes van Avonturenpark Hellendoorn?
Ik denk een positieve invloed, met name van Disney. Er was altijd een beetje de sfeer dat het not-done was om naar een pretpark te gaan. “Ons soort mensen gaat daar niet heen”. Ons soort mensen ging ineens wel naar Disney, met hele grote verhalen. Dan kwamen ze toch in aanraking met parken en hoorden ze dat Hellendoorn een heel leuk verzorgd park was (dat mochten we rustig van onszelf zeggen). In die stroom pik je dan toch wat mee.

Hellendoorn is niet bepaald de grootste plaats van Nederland. Heeft de drukte van het park weleens tot spanningen geleid bij de inwoners?
Meer tegenover de instanties, die meenden zich overal mee te moeten bemoeien. De echte Hellendoorners zoals ik ze ken, ik ben in ’45 in Hellendoorn geboren, die waren apentrots op het park. Die vonden het prachtig wat je deed. Ja, er waren altijd wel een paar die aan het rand van het park woonden en soms wat geluid van het park opvingen of iets konden zien – een paar bezwaarmakers had je altijd wel, maar in zijn algemeenheid werd je flink ondersteund.

Het park ligt wel in het bos natuurlijk.
Dat was een voor- en een nadeel. Daardoor had je een prachtige entourage, maar ook enorm veel druk van milieuaspecten.

In vroegere tijden zijn er weleens attracties gebouwd die geïnspireerd lijken door klassiekers van Disney. Is dit toeval?
Er zijn natuurlijk een aantal geliefde thema’s die elk park wel heeft, zoals cowboy/western, maar er zijn er veel meer. Toen ik bijvoorbeeld de Sungai Kalimantan bouwde wou ik er een extra dimensie aan geven. Het was niet de eerste rapids in Nederland. Ik was net met mijn vrouw op vakantie geweest naar Indonesië. Ik was daar zo van onder de indruk dat ik iets wilde hebben in die sfeer.